In 1993 verhuisde ik met mijn vrouw en drie kleine jongens naar Albanië. Dat land was net vrij van vijftig jaar extreem communisme. Albanië stond in die tijd bekend als het land waarvan de regering officieel verklaarde dat er geen God is.
De mensen in Albanië waren verwilderd en het land was chaotisch en gevaarlijk. Maar de mensen waren ook heel open voor het Evangelie. In die tijd groeide de kerk elk jaar met 300%. Deze jonge gemeenten bestonden uitsluitend uit piepjonge gelovigen. Maar veel zendelingen waren shorttermers. En dus was het dringend nodig om Albanese voorgangers op te leiden.
Vanuit een samenwerking van diverse zendingsorganisaties begon ik met het Albanian Bible Institute. Dat had een vliegende start en binnen enkele jaren was er een mooi schoolgebouw in de havenstad Durres. Deze school is er nog steeds. Kijk maar eens op hun website.
Zendingservaring geeft een breder perspectief op geloof, bijbel en kerk. Daar bijbelleraar zijn heeft mij geholpen om diepgaande onderwerpen op eenvoudige en heldere wijze te communiceren.
In 2002 kwamen we terug in Nederland. Ik werd mede-voorganger en later eerste voorganger van een pinkster-gemeente in Alkmaar. Deze gemeente heet nu CityLight Alkmaar.
Ik ontdekte dat het gemakkelijker was om zendeling te zijn in een gevaarlijk land als Albanië, dan om voorganger te zijn in Nederland. De eisen die men stelt aan leiders zijn hier hoog, maar de bereidheid om leiders te volgen is heel gering. Leiders moeten zich steeds bewijzen, maar hebben ook snel afgedaan.
Deze jaren van voorgangerschap hebben mij geholpen om het bijbelonderwijs praktisch te houden en gericht op de praktijk van het gemeenteleven en de gemeenteperikelen in Nederland.
Ik ben sinds enige tijd deel van het bestuur van de VPE (Verenigde Pinkster en Evangeliegemeenten). Ik heb moeilijke ervaringen gehad in de kerkelijke setting, maar God heeft mij toch een liefde gegeven voor de kerk als Gods uitvinding - als Gods werkplek op deze aarde.